24, New York, Good Fortune (2000)

Ik ruik haar geur al, de vakantie komt me tegemoet. Nog een werkweekje Londen en dan is het zover. Yes! Ik heb alleen nog geen bestemming ... ideeën genoeg maar een beslissing maken is toch zo moeilijk. Ik zal mij hier beperken tot de top 3 die nu in mijn hoofd zit: Egypte, Lanzarote en Berlijn.

En stadsmens dat ik ben, wordt het waarschijnlijk Berlijn. Wordt vervolgd.

Mocht het budget wat groter zijn, ik vloog zonder twijfel en stante pede en zonder omkijken naar New York, de stad der steden, de metropool, het Antwerpen van Amerika. Alleen al om te stappen (wandelen is daar te traag) door de straten, de blocks op en af, door Central Park, langs Chinatown en Little Italy. Meer moet dat niet zijn: een pretzel en een hamburger, oudemannen-schaakwedstrijden volgen in Greenwich Village, met de boot langs het Vrijheidsbeeld, gehurkt meezingen met de hippies aan het John Lennon monument, en zo kan ik wel een blogpost of 27 doorgaan.

I made up my mind: in 2011 ga ik terug naar New York. Maar eerst nog naar Berlijn of toch maar Lanzarote? Damn, kan er iemand deze weegschaal helpen met beslissen?

15, Sint-Niklaas, Remedy (1992)


Een nieuwe aflevering in de reeks "de eerste ...". Na de eerste cd en het eerste cassetje, vandaag de eerste .... kus.

De locatie: een feestzaal ergens over het water.

Het gezelschap: de kliek van Tonia en Rik met wie wij jarenlang naar Center Parcs zijn geweest. Elk jaar in het novemberverlof mocht ik mee als beste vriend van mijn neef Maarten. En dit van mijn 14 (?) tot mijn 20 (?) ongeveer. De kliek bestond uit meer dan 200 man en het was elk jaar feest. Ik weet dat "Center Parcs" niet echt opwindend klinkt maar voor ons was het dat wel.

De aanleiding: de dj besloot ergens tijdens het feest dat het tijd was voor een kwartiertje slows. Ik was op weg om een meisje te vragen om met mij te dansen tot ik plots op een onbekend meisje botste. Ze vroeg of ik met haar wilde dansen en ik weigerde niet (assertief dat ik toen niet was). Het werd nen echte plakker! De ene slow ging over in de andere en we bleven maar dansen en op de duur werd er ook gekust.

De tegenpartij: op het grote moment wist ik haar naam nog niet en nu kan ik me haar naam, met de beste wil van de wereld, niet meer herinneren. Het was in ieder geval volledig vlinderloos in mijn buik, van de kus had ik helemaal niet genoten (omdat ik me constant aan het afvragen was: "kan mijn familie mij zien" en ook omdat ze smaakte naar een volle asbak waarbij één peuk nog niet helemaal gedoofd was). Daarbij was de tegenpartij zeker niet moeders mooiste.

Na de kus: zaten we heel onwennig naast elkaar. Ik denk dat we dan naar buiten zijn gegaan waar op dat moment haar vader aankwam om haar te komen halen. Oef! en Daaaaaag!

De afloop: ik heb haar nog geschreven maar dat was onder druk van mijn neef die een oogje had op haar (wel knappe) zus. We hebben mekaar het volgende jaar in Center Parcs teruggezien maar dat was dan ook alles.

Evaluatie: onromantischer kan een eerste kus niet zijn denk ik. Ik ga dan maar voor een superromantische laatste kus. Ik ben nu al vlinders aan het verzamelen, het vuurwerk ligt klaar in de kelder en mijn hart is klaar voor een ritme vergeleken waarbij een 400 meter sprint-ritme een processie van Echternach wordt.

De muziek van de slows (want daar zat u natuurlijk op te wachten): Angie van The Stones en Knockin' on heaven's door in de versie van Guns 'n Roses. Te klef voor deze blog dus hoort u nu de Black Crowes want daar droeg de tegenpartij een T-shirt van.

Tegenpartij, dit is voor jou. Mocht mijn laatste kus, door een ongelooflijke speling van het lot (het leven nooit onderschatten), ook met jou zijn, ik zal een King-muntje in mijn zak hebben zitten.

24, Antwerpen, Healthy Sick (1989)

een klein liedje over de grote liefde, speciaal voor de mensen die dit weekend de liefde in de bloemetjes gaan zetten

It's a healthy kind of sick.
A slow sort of quick.
A very sad, I don't feel bad at all.
It's a different sort of same.
A crazy kind of sane.
A feeling without a name, that they call love...

34, Antwerpen, Take Me Out (2010)

voor alle iphone non-believers: kijk en huiver, dit is maar één van de honderden coole dingen die je met een iphone kan doen

voor alle iphone believers: knipoog, knipoog ;-)


22, In een Bos, Wiser (1998)

Warme dranken. Af en toe drink ik koffie (na een copieuze maaltijd op restaurant), warme chocomelk (na te zijn weggewaaid aan zee, met een pannenkoekje of twee erbij), vroeger warme melk (voor het slapengaan, met honing), glühwein (tja, rond Kerstmis zeker) en Oxo (één keer, na een voetbalmatch van de Miniemen van Simikos in de kantine, man dat was slecht, het slechtst gespendeerd bonnetje ever!).

Ik drink vooral veel thee. Al mijn hele leven lang. Bij het ontbijt, bij de boterhammen 's middags, 's avonds in de zetel. En op het werk. Slappe thee op chirokamp. Straffe kost (en liters ervan) tijdens het studeren vroeger. Na het eten. In elk seizoen. Vroeger met twee klontjes suiker, nu volledig suikerloos. Allerlei smaken. Soms met melk, soms met citroen. Af en toe met een koekje. In gezelschap maar meestal alleen. Mijn tasje thee en ik, de relatie die maar blijft duren.

Vandaag zorgden een herfstige boswandeling, een lichte vermoeidheid na een zware uitspatting (zoals het feest van gisteren op de dansboot gecatalogeerd kan worden) en aangenaam gezelschap voor de perfecte omstandigheden om weer eens heel hard van een paar tassen thee te kunnen genieten. Blij kunnen zijn met kleine dingen, de troost spat ervan af ...

Halt! Voor het te melig wordt. Wiser van Buffalo Tom gaat over autumn leaves, jasmine tea, comfort en wisdom en geeft perfect dit gevoel weer. Vind ik toch. James, can you fix me another tea?

34, Antwerpen, 4'33" (1952)

in de reeks: "dit kan ik meespelen op gitaar": 4'33" van John Cage

bekijk het filmpje en luister aandachtig. het nummer klinkt overal anders en nergens hetzelfde.

binnenkort misschien op 1 in de UK hitparade

22, Schoten, New Partner (1995)


Ik ben fan van het paleis. En ik dan bedoel ik niet het Antwerpse jeugdtheater, niet het Koninklijk Paleis op de Meir, niet het gebouw in Brussel of Laken maar www.paleis.net in de Lange Koepoortstraat. Volgens de website "puur kledinggenot in een unieke sfeer en aan verrassende prijzen".

Ik stap er steeds met de glimlach binnen omdat:
a) de verkoopsters u gerust laten
b) de winkel heel ruim is
c) de verkoopsters altijd heel lief lachen
d) er steeds meer paskotjes zijn dan shoppers
e) de verkoopsters gepassioneerd over het weer kunnen praten, zó gepassioneerd dat zelfs ik, die normaal niet over het weer praten kán wegens te veel koetje en/of kalfje, vandaag de volgende zin over mijn lippen kreeg "ja, het wordt inderdaad voelbaar kouder buiten" ...

ohja en f) omdat ze coole kleren verkopen volledig naar mijn smaak en betaalbaar, altijd nice

Als u dan toch in de buurt bent dan kan u erna met volle kledingtassen cd's gaan kopen bij FatKat Records (ligt ernaast), een heerlijke White Boy of andere lekkere koffie drinken én de nieuwe Story lezen bij barchoq en verse pasta of lasagna gaan halen bij Terra Sarda. Allemaal binnen een stokworp van mekaar gelegen. Als ik ooit nog eens een dagje vrij heb, ik weet alvast waar naartoe.

En het muziekje vandaag is New Partner van Palace Music (merkt u de subtiele overgang?), in twee versies: de originele en een cover door Tom Barman & Craig Ward. Daar ga ik nu van genieten sé, in de zetel, mét mijne nieuwe jas aan :-)



10, Schoten, Tour de France (1983)


Het Tour de France spel.

Benodigdheden:

- een aantal renners (zie foto)
- een tafelkleed met vierkantenpatroon
- twee dobbelstenen
- een zelfgemaakt officieel TDF boekje (zie foto)
- nummerstickertjes
- een broer








De renners krijgen allemaal een rugnummer zodat we weten wie wie is. U neemt een renner vast en gooit met de twee dobbelstenen. U zet deze renner het gegooide aantal vakjes van het tafelkleed vooruit. U doet zo alle renners zodat iedereen vooruitgaat op het tafelkleed. Onderweg kan u tussenspurten en bergprijzen organiseren. U noteert alles in uw Tour de France boekje. Na een tijdje (best afstemmen met de maaltijden die op dezelfde tafel genomen worden) markeert u de finish. De wedstrijd eindigt wanneer de eerste renner de finish bereikt. U noteert de eindstand als volgt: elk vakje dat de volgende renners achter de winnaar eindigen is 10 seconden, u gooit nog 1x met de dobbelsteen en telt dat aantal seconden erbij. Zo rijdt u ritten na elkaar tot de Tour de France erop zit en de eindstand bekend is (zie tweede foto).

Belangrijk: u geeft onderweg luidop commentaar ("ja, hij demarreert!"). Uw broer mag hierbij helpen ("amai, wat een gat slaat hij daar!"). Als u valsspeelt (door bijvoorbeeld bij een worp van twaalf toch niet die Hollander te nemen maar de Belg) dan houden uw broer en u het stil. Er wordt hoogstens een veelbetekenende blik uitgewisseld.

Zo hebben mijn broer en ik uren en dagen doorgebracht. Plezánt jongens! Later als ik bompa ben en het kinds-zijn opnieuw maatschappelijk gedoogd wordt ga ik dat terug spelen denk ik. Ik kijk er nu al naar uit.