18, Antwerpen, Innocent When You Dream (1987)

Het is een tijd voor een verhaaltje met zoveel toevalligheden dat het alleen maar waar kan zijn.

Iedereen heeft ooit wel een docent/leraar/leider/priester gehad waar je, vele jaren later, nog steeds van onder de indruk bent. Bij mij is dat Meneer Hendrickx, mijn docent Engels in het eerste jaar Marketing aan de Sint-Eligius Hogeschool. Hij was toen ongeveer 40, haar kortgeschoren, streng, heel ad rem en onwaarschijnlijk rad van tong. Ik was toen 18, lang haar in een paardenstaart, braaf, heel stil en altijd onwaarschijnlijk hard aan het nadenken voor ik iets zei. Ik had een beetje schrik van hem maar ook veel bewondering.

Op een dag ging de les over de "marketing of movies", als voorbeeld werd "Superman" aangehaald en alles wat erbij komt: product placement, gadgets, campagnes ... Maar Meneer Hendrickx gaf ook aan dat marketing niet voor alle films bestemd is. Zo was hij zwaar onder de indruk van "Smoke" van Wayne Wang, een kleinschalige film die genoeg had met mond-tot-mondreclame.

Mijn broer ging die tijd regelmatig naar de videotheek en ik vroeg hem vanaf die dag telkens om uit te kijken naar Smoke. En na een keer of 23 was het zo ver: hij had 'm gevonden! En wat bleek:

1. het scenario werd geschreven door Paul Auster waar ik toen al een paar boeken van had gelezen en wat sinds de film mijn favoriete auteur is (New York trilogie: lezen!)
2. de film eindigt met een geweldig verhaal met muziek van Tom Waits, waar ik toen al zot van was (zie hieronder)
3. het verhaal speelt zich af in New York, mijn favoriete stad aller tijden (waar ik dringend nog eens naartoe moet)
4. het is een prachtige film, tot op vandaag mijn favoriet aller tijden (dvd kan bij mij ontleend worden)

En betreft Meneer Hendrickx: die vond ik plotsklaps nog fantastischer. Ik denk dat ik doorheen de jaren stiekem wat meer Meneer Hendrickx wilde worden. Hij was een overtuigde jogger/loper wat ik toen nog belachelijk vond maar nu ben ik zelf een verstokte loper. Mijn lang haar is er ook al een tijdje af.

En het strafste van al is: weet je hoe zijn (toen) pasgeboren zoontje heette ... Juist ja, Igor!

Meneer Hendrickx, of mag ik ondertussen al Johan zeggen, this one's for you:

7, Schoten, Alleen Is Maar Alleen (1983)

de eerste ... (deel twee)

Mijn eerste cd was dus x van inxs, met die keuze kan je nog buitenkomen vind ik. Mijn eerste cassetje daarentegen ... ai ai ai.

Vroeger hadden wij thuis de gewoonte om op vrijdag na het school naar den bazaar (GB, later Carrefour) te gaan in Schoten. Heerlijk vond ik dat, ons mama deed dan haar inkopen en ik installeerde mij bij de stripboeken tot het tijd was om naar huis te gaan. Af en toe mocht ik zelfs een stripverhaal kopen.

Op een dag in 1983 wilde ik wel eens meer dan een stripboek en ging ik bij de cassetjes kijken. We hadden thuis zo'n draagbare cassettespeler en ik was de zelf opgenomen (kinder)liedjes-cassetjes beu. Het duurde niet lang voor ik wist wat ik in het winkelkarretje wilde gooien: "Thriller" van Michael Jackson. Dat was in die tijd zowat de stoerste muziek die er was (één van de buurjongetjes speelde steeds "Beat It" keihard tot ons papa eens ging klagen, wauw!). Ik dus zeer voorzichtig naar de mama: "Euhm ... mama kijk eens, mag ik dit hebben?" "Oei, Michael Jackson, nee dat is geen goeie muziek hoor Igor. Kijk hier eens, ze hebben ook Rob De Nijs, we zullen dat wel kopen, ok?"

En ik zei dan maar heel braaf "ok". Tante Christiane was superfan van Rob De Nijs dus zo slecht kon dat toch niet zijn. Vandaar dat "Neerlands Beste - De Mooiste Liedjes van Rob De Nijs" mijn enige echte "eerste" plaat werd. Hierbij opnieuw de vraag: zou ik een ander mens geworden zijn had ons mama mij Michael Jackson laten kopen? Misschien iets minder melancholisch (afgaand op dit nummer), misschien iets donkerder van huid? Wie zal het zeggen?

Chicago, -9 maanden, How Many More Years (1951)

soms krijg ik de opmerking dat ik heel serieus kan kijken, ze hebben mij ook wel eens een "dark soul" genoemd en blijkbaar heb ik af en toe trekken van Bompa Daems zaliger die heel streng kon zijn voor kinderen en kleinkinderen

misschien heeft het iets te maken met de geest van Howlin' Wolf die in mij ronddwaalt: deze bluesman stierf namelijk op 10 januari 1976, exact 9 maanden voor mijn geboorte ...


26, Merksem, Your Song (1970)

Zaterdag trouwen E. en S. Het zal een geweldige dag worden met een spetterend feest 's avonds. Ik wens het mooie koppel een fantastisch leven samen toe. En dat L. nog vele broertjes/zusjes mag krijgen.

Ooit, lang geleden, in een vorig leven waren E. en ik een item. Ze zullen het mij wel vergeven dat ik even terugdenk aan ons "nummer" van toen. Redelijk melig liedje, i know, maar ja, je bent jong enzo en al ...

20, Schoten, No Surprises (1996)

ik mag tegenwoordig geen winkel meer uitlopen of het alarm gaat af. en nee shopliften is niet mijn nieuwe hobby. het is een groot mysterie. en het heeft te maken met mijn grijze tussenseizoenjas.

in den beginne gebeurde het enkel in de Criee en daar was ik op den duur op afgesteld: ik deed dan wel een andere jas aan als ik daar naartoe ging (of geen jas toen het lang geleden nog eens zomer was in België). maar nu gebeurt het dus overal, vandaag nog in de fnac en in de gb. en altijd die rare gezichten van de mensen en altijd weer mijn uitleg: "tja, ik denk dat er iets mis is met mijn jas". in de gb vandaag stelde de kassierster voor om mij even te controleren "want, dan zijt ge daar ineens vanaf he jongen, want dat moet lastig zijn". mensen die mij op mijn vergevorderde leeftijd "jongen" noemen die moet ik meestal niet maar deze mevrouw ging mijn probleem misschien oplossen dus werkte ik maar mee. ik werpte alvast een verontschuldigende glimlach naar de mensen na mij in de rij die wat langer zouden moeten wachten en waarschijnlijk en masse dachten "dju, weer de foute rij gekozen!"

stond ik daar dus in een volle gb zaventemgewijs met mijn handen in de lucht met dicht tegen mij de vrouw die op bijna handtastelijke wijze met een machientje op zoek ging naar de dader in mijn jas. niets te vinden, natuurlijk ... "amai, das na straf, ik had echtentechtig gedacht hier in de mouw een beveiliging te vinden. oei, ja ik gon dus ni kunnen helpen he."

wie kan mij wel helpen? en zeg niet, een nieuwe jas kopen want het is crisis en ik ben aan het sparen voor nen iPad :)

even geen alarmen meer voor mij:

33, Niet in Dromenland, Sleepless (2009)

Er zijn vele erge aandoeningen in de wereld maar lijden aan slapeloosheid lijkt mij een goede kanshebber voor de top-10. Dit zeg ik natuurlijk omdat ik zelf een hele slapeloze nacht heb meegemaakt en dat vond ik (duim naar beneden) niet leuk. Ik was nochtans moe genoeg na een verloren nacht (tijdsverschil met USA) en een vlucht met te weinig beenruimte om ook maar 5 minuten de slaap te kunnen vatten. En als ik dan toch begon weg te dommelen dan was er altijd wel iemand die tegen me aan stootte of lawaai maakte of zijn tv-scherm aanzette waardoor ik plotsklaps weer klaarwakker werd. Medepassagiers op een transatlantische vlucht: het zijn mijn vrienden niet.

Dan zou je denken: dat haal je de volgende nacht wel in als je terug in je eigen bedje ligt. Niet dus, ik was zó moe en ik kon toch zó keihard niet slapen. Daarbij kwam dan de jetlag, keelpijn, een verstopte neus en als kers op de taart wat hoofdpijn, doe alles in een blender, goed schudden en het resultaat is: wakker liggen van 11 tot 6. Maar dan écht wakker liggen he. En zo graag willen slapen. Mamaaaaaa!

Al mijn sympathie voor mensen die aan slapeloosheid lijden en die dit regelmatig meemaken. Dat moet de hel zijn.

Nu stop ik met klagen want ondertussen zijn we een nacht verder en wat voor een: na een middagdut (niet dutje dus maar dut) was het een hele slaapvolle nacht: 13 uur aan een stuk gemaft, echt waar. Keelpijn beter, neus wat minder verstopt en hoofdpijn weg. En zo ben ik fysiek weer helemaal klaar om te kunnen gaan ... werken. Vakantie, wat is dat nu alweer? Oeps, sorry, ik ging dus stoppen met klagen ...

Hierbij een mooi liedje!


33, Los Angeles, Beverly Hills (2005)


de enige vrije dag van de USA-trip wordt een mini-roadtrip met Igor behind the wheels. buiten heerst een mini-hittegolf, de mini-van staat klaar in de parking en zo dadelijk eet ik mini-maal twee eieren, spek, pancakes, toast (en nog vele anderen) als krachtvoer. de rest van de mini-delegatie is er ook klaar voor. california, here we come!

18, Schoten, The Man Who Sold The World (1994)

Vanuit Seattle kan ik moeilijk anders dan Seattle's finest Nirvana uitzenden natuurlijk. Et voilà.

En het klinkt contradictorisch maar ik heb de Oosterweelbeslissing hier vanop de eerste rij mogen meemaken. Later meer nieuws, tenminste als het protocol toestemt dat ik hierover bericht.

20, Schoten, Going Out West (1992)

en hop hier gaan we, volle kracht westwaarts. het volgend muziekje zal u gebracht worden vanuit de us of a. ik hoop dat het niet Jet Lag van Joss Stone wordt, I'm On a High van Millionaire zou beter zijn.