31, Dublin, Tom Traubert's Blues (1976)

Voor de eerste keer Tom Waits, eindelijk zal mijn broer zeggen. In de zomer van 2008 zagen wij deze grote meneer live in Dublin. Waarschijnlijk het beste concert dat ik ooit heb gezien. Ik zou hier eender welk nummer van de setlist kunnen posten maar Tom Traubert's Blues is toch wel heel speciaal, waarom?

- de ultieme openingswoorden: "Waisted & Wounded", gerecycleerd door dEUS voor het ook geweldige One Advice, Space

- ik kende het nummer van Rod Stewart Unplugged, groot was mijn verbazing en ontzag toen ik het origineel voor het eerst hoorde

- ik weet begot niet waar het nu echt over gaat maar met drank en vrouwen zit ik wel in de buurt en er kunnen niet genoeg liedjes zijn over drank en vrouwen

- kippenvel-alert!

14, Schoten, U Can't Touch This (1990)

Sarah zegt hallo gaf mij de voorzet met haar Mel & Kim en Crème Fraîche in het weekend. Ik kop de voorzet binnen (los in de winkelhaak) met deze minstens even dansbare MC Hammer. Uit 1990 maar eigenlijk nog keihard jaren '80 (wie lanceert er mee een moderevivalcomeback voor die parachutebroek?)

En met de geweldige break: "stop!! ... hammer time". Vorige maand op een supervroege werkdag zag ik plots onderstaand bord met inderdaad ... die dag kon niet meer stuk :)

19, Middelkerke, Allright (1995)

and now for something veel luchtiger: we're feeling allraaaaait ! herinnering aan een paar dagen Middelkerke met vrienden, op camping Viking, met veel te veel bier en veel te veel jenever, kip van de markt die daarna in brand gestoken werd, kennismaking met de zoon van Jaak Pypen, aantrek van veel te jonge meisjes, apennootjes eten in de legendarische Varadero, volleyballen op het strand met nobele onbekenden ...

en dit was de soundtrack, naaaaais !!!

33, Antwerpen, Solitary Man (2000)

dip¹ (dipsaus), de, dippen [dip·pen]
dip² (inzinking, terugval), de[m.], dips, dipje [dip·je]

Den deze spreekt voor zich denk ik. Vanavond kies ik in ieder geval voor de eerste betekenis: er staat een bbq met mijn fijne collega's op het programma in mijn achtertuin. Met op het menu: cava, hapjes, vleesjes, groentjes, dipsausjes en gezelligheid, hopelijk veel gezelligheid. Nu nog regenloos kunnen eten en de avond kan niet meer stuk.

15, Kalmthout, Under Pressure (1981)

Ik was 15 en mijn neef en beste vriend Maarten 13. Wij deden toen zowat alles samen. Die dag in de lente gingen we geen bommetjes gooien in het park of sigaretten roken in het Peerdsbos maar fietsen. Ik vertrok vanuit Schoten en reed naar Ekeren waar mijn neef woonde en samen reden we langs de spoorweg naar Kalmthout. Daar aangekomen sloeg het noodlot toe (zo ervaarden we het toch) Maarten had ineens een lekke achterband. Na wat onhandig geprobeer en oeverloos gesukkel om de band te herstellen/op te pompen/hulp te vragen, zat er niets anders om te voet terug naar Ekeren te gaan met de fiets aan de hand. En dat was en is redelijk ver. We vulden de tijd met het zingen van liedjes en dit was onze toenmalige favoriet. Hij deed de stem van Freddie Mercury en ik die van David Bowie (compleet met oe's en aaa's en vingergeknip). En zo werd een pechdag een dag die we ons nu nog altijd met veel plezier herinneren. En het is nog altijd een van onze lievelingsliedjes.

(maar wat een vreemde videoclip:)

(en ondertussen kan ik banden plakken als de beste)

24, Schoten en 33, Dranouter, The Boy with the Bubble Gun (2000)

Ik hou van de herfst. Ik hou van vallende blaren, van frisse wind, van donkerbruin, van regen, van kastanjes, van verjaren, van verandering ... maar de herfst is NIET in augustus, beste weerman !!! Hierbij een ode aan de herfst maar aub, beste herfst, begin in het vervolg pas eind september, begin oktober. Dan mag het. Dan weet ik u te waarderen. Dan vertel ik met plezier aan de mensen dat u het enige woord in de Nederlandse taal bent met vier medeklinkers na elkaar.

Mijn herfstartiest bij uitstek is Tom Mc Rae. Begin van de maand zag ik hem live op Dranouter en ja hoor, onderweg goot het dat het regende en Waaide de Westvlaamse Wind. Tot ik in Dranouter aankwam, het zonnetje voorzichtig kwam piepen en Tom Mc Rae het volgende nummer speelde. 's Nachts tijdens de rit naar huis regende het opnieuw ...

22, Schoten, Tangled Up In Blue (1975)

Binnenkomen doe ik met: Tangled Up In Blue van Bob Dylan. De plaat Blood On The Tracks waar dit het titelnummer van is, kocht ik in volle heartache-periode in 1999. Een paar dagen later kocht ik een nieuwe gitaar en leerde ik dit nummer spelen. Twee supermakkelijke beginakkoorden trouwens: je moet maar één vinger verschuiven van A naar Asus4. Try this at home!

Waarom met dit nummer beginnen? Wel, het is een fantastische opener (met een wondermooie titel) van een fantastische plaat. Wishful thinking dat het met deze blog ook zo zal gaan maar goed begonnen is alvast half gewonnen ...