14, Schoten, Suicide Blonde en Promise Me (1990)

"Wat is de eerste plaat die je ooit had?" Die vraag stel ik graag aan mensen. Het verhaal dat volgt vind ik altijd boeiend. En nu stel ik ze aan mezelf (of dat ook boeiend wordt is maar de vraag...) In mijn geval moeten we beginnen met een opsplitsing te maken tussen eerste plaat (LP, single), eerste cassette en eerste CD. Vandaag heb ik het over het laatste. De rest komt later nog aan bod.

We gaan terug naar 1990 en de opkomst van de cd-speler. Ik heb altijd vaak naar muziek geluisterd en was in die tijd gefascineerd door die nieuwe machine die werkte met een laser en die moest zorgen voor een kraakhelder geluid. Waarbij je niet meer moest rewinden of fast forwarden maar meteen je favoriete nummer kon opzetten. Waarbij je de cd-speler zelf de speelvolgorde kon laten kiezen, waarbij je zelf een eigen volgorde kon instellen. En dat alles met een afstandsbediening! Een revolutie!

Het verlangen om zelf de nieuwe hype te bezitten begon heel groot te worden toen Frank, klasgenoot uit het tweede middelbaar en medespeler bij voetbalploeg Simikos, voor zijn verjaardag een cd-speler kreeg. Toen ik dit thuis vertelde kreeg ik de fijne boodschap dat ik misschien ook wel een cd-speler zou kunnen krijgen voor mijn volgende verjaardag. Goed nieuws denkt u. Think again want Frank verjaarde in januari en ik in oktober en man, dat waren 9 lange maanden. Een zwangerschap is er niets tegen.

En dan was het zover: mijn 14de verjaardag. Dé grote dag. Eindelijk. Dé cd-speler. Man ik voel de opwinding nu nog. Mijn nieuwe beste vriend. It's a Sony. Eén probleempje: ik had nog geen cd('s) om af te spelen ... oeps. De volgende dag, papa en ik naar de Free Record Shop en Van den Borre in Merksem (die toen een locatie deelden naast den Aldi). Eerst kreeg ik nog een hoofdtelefoon cadeau (tactisch slim gezien van ons papa die vreesde voor cd-speler-geluidsoverlast) en dan mocht ik één cd kiezen.

Jawadde ... dat was moeilijk. Toen ben ik voor het eerst zo bewust geconfronteerd geweest met dé eigenschap van mijn sterrenbeeld: twijfelen en niet kunnen kiezen en twijfelen. Welke cd zou ik als eerste kopen? Een hele belangrijke beslissing want ik wist dat ik ongeveer vijf weken zakgeld zou moeten sparen om aan de 750 Belgische Frank te geraken die je toen nodig had voor een cd. Uiteindelijk bleven er nog twee mogelijkheden over en ik moest dringend een keuze maken (ons papa werd wat ongeduldig want het eten ging thuis geserveerd worden): het ging tussen:

- Beverly Craven van Beverly Craven

- X van INXS

Papa had het wel voor Beverly Craven maar ik koos toch voor INXS. En ik werd instant fan. Die plaat heb ik grijsgedraaid (ja sorry, bestaat er eigenlijk een gelijkaardige uitdrukking voor cd's?), elke dag minstens één keer van 10 oktober tot 6 december (toen Sinterklaas mijn tweede cd bracht, maar dat is een ander verhaal).

Wat ik mij nu eigenlijk afvraag: zou ik een ander mens geworden zijn mocht ik toen die cd van Beverly Craven gekocht hebben?

33, Antwerpen, Let's Not Fall Apart (2010)

Jeej, het was met zon en al dit weekend. Het was heerlijk op het terras van de Dageraadplaats gisteren, het was heerlijk lopen langs het kanaal zaterdag, het was heerlijk naar zonnige klassieke muziek luisteren op het st-jansplein. Goed bezig, september! Al veel beter dat (sp)au(w)gustus.

En hier in huis is dit dé zomerplaat van het moment:

17, Schoten, Lust for Life (1977)

Het zat deze man zo tegen in het leven dat hij een lijst begon aan te leggen van alle kleine dingen die hem gelukkig maken. Zoals het geluid van een champagnefles die geopend wordt, onverwacht geld vinden in je broekzak of meteen perfect in een parkeerplaats rijden. Instant glimlach verzekerd!

Vandaag is mijn favoriet: "wakker worden zonder kater terwijl je er wel één verwacht had". Zalig, na een zwaar feestje dat veel te laat geëindigd is, toch fris en monter opstaan en met veel energie beginnen wassen, opruimen, ontbijten en afwassen (natuurlijk). En zelfs koken: mijn (zeer plaatselijk) wereldberoemde chili sin carne pero con chocolate y vino staat nu te pruttelen en zo meteen trek ik de buitenwereld om ergens van het zonnetje te genieten. Wauw! Lust for Life!

32, Antwerpen, Smokers Reflect (2008)

lijfarts, lijfblad, lijfeigene, lijfelijk, lijfgarde, lijfgoed, lijfje, lijfknecht, lijfrente, lijfsbehoud, lijfsdwang, lijfsgevaar, lijfstraf, lijfspreuk, lijfwacht, lijfgeur, lijfelijk, lijf hoste, ooooooooooo-lijf- je, lijflied

aha, we zijn er: lijflied dus:

(allé voor vandaag toch, morgen is het misschien opnieuw de kabouterdans)

11, Schoten, Reet Petite (1957)

Wat zou er vandaag in het dagboek staan van:

- Elio Di Rupo?

- die altijd zatte Brit/Duitser die altijd zat in Antwerpen rondloopt, altijd zat?

- Marc Cavendish?

- Netanyahu en Abbas?

- Kim Geybels?

En dat gaat het mij niet over de informatie die je in de boekskes vindt maar over de pure persoonlijke gedachten van deze mensen. Ja, dat zou ik wel eens willen weten. Moet plezierig zijn om te lezen. Of op zijn minst troost geven.

Ik heb in mijn leven twee ganse weken een dagboek bijgehouden, van 14/2/1987 tot 28/2/1987. Hierbij enkele uittreksels, want ja ik heb het, in tegenstelling tot mijn liefdesbrieven bijvoorbeeld, altijd bijgehouden en elke keer mee verhuisd.

15/2: Freija speelt vals met de kaarten, ze had 3 jokers! We gaan vanmiddag naar het kinderconcert.

16/2: Echt!!! Eerste keer met sneeuwballen gooien onder de speeltijd. Jens heeft buikpijn.

18/2: Training. Vierde in spurt. Schorsenere eten ... bweuh ...

Elke dag schreef ik ook een top 10 op. En dit stond toen een volledige week onafgebroken op nummer 1. Zo eens één dag opnieuw 11 jaar zijn, dat zou ik ook nog zien zitten. Oh! Ah! Oh! Ah! Ooh wee!

0, Antwerpen, Firebird (1910)

Bijna had ik Johan geheten of Anke maar het is dus Igor geworden. En dat komt zo. Mijn papa en mijn hoogzwangere mama gingen naar de cinema en keken naar Fantasia, een Disney film met muziek van onder meer Igor Stravinsky (lap, de clou al verklapt). Blijkbaar ben ik tijdens die film heel hard beginnen bewegen, zo hard dat ze dachten dat ik er ging aankomen. Ongerust verlieten mijn ouders de cinema. Maar er bleek niets aan de hand en het heeft nog een hele poos geduurd voor ik eraan kwam. Maar toen werd wel beslist: als hij zo fel reageert op de muziek van Stravinsky dan gaan we hem Igor noemen. Tenminste, als het een jongen is want toen (in de jaren '70) wisten ze dan nog niet op voorhand. Is dat geen mooi verhaal? En nu kan u mee beleven wat ik beleefd heb als foetus. De beelden krijgt u er gratis bij!

28, Ottawa, Courage (1992)

Die bomma's toch! En hun vriendjes! Mijn bomma heeft sinds een tijdje een lief (mijn bompa is nu 5 jaar geleden overleden) en ze hebben het druk-druk-druk. Van het ene feestje naar het ander, van de ene uitstap naar de andere ... niet te doen. Het weekend van 2 en 3 oktober is het zelfs nog drukker dan anders want zowel zaterdagavond als zondag hebben ze plannen. En dat betekent dat ze waarschijnlijk niet naar de kerk zullen kunnen gaan. Waarop Oscar (de vriend) het wel heel plastisch uitdrukte: "dan zijn we in ambras met de mis". Schitterend.

Dit kwam ik te weten op de afscheidsdrink van mijn tante en haar vriend die drie maanden naar Oost-Canada gaan. Ooit, voor mijn vorige job, deed ik ook een roadtrip in Oost-Canada en deze plaat van de locals Tragically Hip zat mee in de cd-wisselaar. Hoe muziek en landschappen met elkaar verstrengeld kunnen raken.

15, Schoten, Planet of Sound (1991)

Ben dit jaar tweemaal in de Lotto Arena geweest en het was er tweemaal BOENK op. Vorige zondag zag ik de Belgian Lions winnen van Polen en zich plaatsen voor het EK: manmanman, wat een sfeer, ik was mijn stem kwijt na het optreden, ik zweette gelijk een paard dat de ultratriathlonmarathon drie achter elkaar had gelopen en ik ben zeker een stuk of driehonderd keer rechtgesprongen om de Belgische Basketters luid-keels aan te moedigen. En ik ben helemaal geen basketbalfan. Als zich ooit de kans voordoet om daar naar de basket te gaan kijken: absoluut doen, u weet niet wat er gebeurt.

En eerder dit jaar zag ik de Pixies die zaal compleet afbreken. Voor mij het strafste optreden van 2010. En ook het luidste. Jawadde, THIS AIN'T THE PLANET OF SOUND ! Nie ofwa?

30, Wilrijk, I bet you look good on the dancefloor (2006)

Ik ben een afwasser. Ik beschik al bijna drie jaar over een vaatwas (in mijn vorig appartement én in mijn huidig) en ik zweer het, die dingen hebben niet één keer opgestaan. Vind het wel gezellig om na het eten een klein afwasje te doen en ondertussen water te koken voor mijn after-dinner-tea. Als ik dan 's avonds voor het slapengaan langs de keuken passeer en er staat geen rommel dan voel ik mij goed. Of anders gezegd: staat er wel rommel dan voel ik mij slecht. Zelfs 's morgens, voor ik naar het werk vertrek, was ik mijn ontbijtdingen af.

Maar: 1 gouden regel: wie de afwas doet, kiest de muziek. De laatste jaren komt daar niet echt discussie aan te pas vermits it's just me, myself and I. En tijdens de afwas mag het lekker rocken. Ready?

34, Antwerpen, Fade Away (2010)

Bent u in Antwerpen en krijgt u dorst in de buurt van de kathedraal, twijfel dan niet en ga er ene pakken in Paters Vaetje (Blauwmoezelstraat 1). Ja, ze schenken vele bieren (meer dan 100 Belgische soorten) en ja, het is er donkerbruin gezellig zowel op het terras als binnen.

Maar vooral: die diensters jong ... allemaal, stuk voor stuk, een voor een, zonder uitzondering cool & jong & hip & mooi & vrouwelijk van geslacht. Nummer 1 is uiteraard mijn nichtje Veerle maar door de zangeres van Intergalactic Lovers kan je ook voorzien worden van spijs en drank. Luister, kijk, onderga de rillingen en haast u daarna naar Paters Vaetje. En terwijl u onderweg bent, sms mij. Ik ga gráág mee.