35, Borgerhout, There's A Riot Going On (2012)


Dankzij een gouden tip begaf ik mij afgelopen donderdag tussen de regenbuien door niet naar CC Deurne voor de voorstelling 'Ontembare Stad' van het Martha!Tentatief maar naar Trix voor het concert van Monophonics uit San Francisco, Californië. Deze zeskoppige groep speelde daar boven in de Trix Bar. Ik was daar, shame on me, nog nooit geweest. Maar ik kom nog terug. De sfeer van een rokerig, intiem café (zonder de rook dan.) De perfecte omgeving voor een optreden van een groep die ervoor gaat. 



En gaan, dat deden ze, de Monophonics. Van bij de eerste noot was de hele zaal mee met de brullende stem van de zanger die ook de keyboards geselde, de krachtige uithalen van de blazers (trompet en sax) en de solerende gitarist. Moderne soul, om het met een lelijke term te benoemen. Ze kennen hun klassiekers want na een kleine pauze speelden ze de rest van de avond vol met eigenzinnige covers van Aretha Franklin, Al Greene en Syl Johnson. Topconcert van een band waar ik nog nooit van gehoord had. Altijd fijn.

In de grote zaal speelde tegelijkertijd Ultravox. Ja, die van Vienna (brul mee: this means nothing to me!). Ik ben blij dat ik boven stond. Zo blij dat ik ondertussen de laatste plaat van Monophonics heb gekocht. Zoals zo vaak klinkt de plaat wat braver en minder vuil maar op een regenachtige zaterdagmiddag ken ik veel slechtere dingen om op te leggen. 

Oh ja, grappig: tijdens mijn online zoektocht naar info over de band kwam ik dit tegen. De ideale setlist voor een optreden. Scroll zeker naar beneden voor de clou en voor de video van "There's A Riot Going On". 














35, Los Angeles, Quicksilver (1954)

Ongelooflijk hoe snel je uit de vakantiesfeer bent en je leven weer routineus draait rond de vragen 'is er nog brood?' en 'zou het nog stoppen met regenen vandaag?'. Hoog tijd om nog eens een herinnering op te halen aan onze fantastische Amerikareis! Deze herinnering begint zowaar in Oostende.

Daar bezocht ik 2,5 jaar geleden een tentoonstelling over het leven en werk van James Ensor. Vroeger hadden wij een dik boek over deze schilder en ik herinner mij dat ik daar vaak in gebladerd heb, niet goed vattend wat ik zag maar het liet wel een indruk na. En die tentoonstelling in Oostende was ook indrukwekkend. Eén minpunt: zijn bekendste en belangrijkste werk 'De Intrede van Christus in Brussel' was er niet te zien en dat vond ik oprecht spijtig want dat schilderij was mij het meest bijgebleven van het boek.

2,5 week geleden reden we in onze Chevrolet van het Griffith Park Observatory Centre (daar waar je de Hollywood-letters kan zien) naar The Getty Museum. Dwars door LA, in hels verkeer. We waren blij en opgelucht toen we eindelijk de parking van het museum binnen reden. We werden nog blijer toen we op het trammetje zaten dat ons naar het museum zelf bracht want dat is een leuk ritje bergop met zicht op datzelfde helse verkeer.



Helemaal top-blij voelden we ons toen we aankwamen bij het museum. Wat een architectuur, wat een mooie tuin, zelfs de prachtig stralende zon leek deel uit te maken van het complex. Sorry MAS, maar The Getty is het mooiste museum dat ik ken. En dan hadden we de binnenkant nog niet gezien.



Een bovenaards gevoel dat blijdschap overstijgt zoals de rand van de Grand Canyon de kloof overstijgt, maakte zich van mij meester toen ik plotsklaps een afbeelding van 'De Intrede van Christus in Brussel' zag staan in een brochure. Natuurlijk! Dat meesterwerk hangt hier!

Zenuwachtig as hell nam ik het liefje mee naar de Ensorzaal. En toen we binnenstapten konden we er niet naast kijken. De fanfare, de massa, de spandoeken, de maskers, de schreeuwerige kleuren en heel klein, maar toch centraal in het schilderij: Christus. Jezus, wat een fantastisch werk. In een filmpje dat je daar kon bekijken hoorde ik iemand zeggen dat er geen muzikaler schilderij bestaat en daar kan ik volledig inkomen. Als je lang genoeg blijft kijken dan hoor je op de duur opwindende jazz uit het schilderij schallen.


Ga dat zien! U zal er wel voor naar Los Angeles moeten afreizen want het schilderij is te fragiel om vervoerd te worden.

35, Mariposa (Californië), Rocky Raccoon (1968)

Een eerste schrijfsel over onze Amerika-reis. Over wasberen en etensresten.


‘Jawel, ik ruik het wel. Het zijn worstjes op de BBQ, een paar zijn nog niet helemaal doorbakken. Waarschijnlijk niet lang genoeg op het vuur laten liggen, zo ken ik ze wel, die ongeduldige toeristen van tegenwoordig.’
‘Ga dan even kijken, schat. Ik blijf met de kindjes hier in de boom wachten, ok?’
Papa wasbeer trippelde zo geruisloos mogelijk uit de boom en sloop langs de tent van de toeristen naar de picknicktafel. Hij zag een mooie rode huurwagen maar liet zich niet afleiden en concentreerde zich volledig op zijn neus. Komaan, liefste reukorgaan, waar zijn die worstjes, waar zijn die worstjes, fluisterde hij in een mantra tegen zichzelf. Hij had die lekkernij niet meer gegeten sinds die keer dat die Duitsers op dezelfde camping, gelegen in Mariposa vlakbij Yosemite, een mini-oktoberfest hadden georganiseerd. Om drie uur ’s middags tijdens de heetste dag van juli, godbetert. Ladderzat waren ze hun camper ingekropen en natuurlijk hadden ze niets opgeruimd. Bij de eerste schemering kon het eetfestijn voor de familie wasbeer beginnen. Die Duitsers hebben natuurlijk, dronken als ze waren, niets gehoord. Ik had ‘s ochtends hun gezicht wel willen zien, dacht papa wasbeer. 
‘Verdammt, hebben wij echt alles opgegeten gisteren? Ik dacht echt dat er nog zuurkool over was’, zo had het waarschijnlijk geklonken.

Papa wasbeer rook al snel waar die lekkere geur vandaan kwam. Even was er teleurstelling toen hij op de picknicktafel enkel twee blauwe borden zag met daarop wat etensresten. Eén likje en het zou op zijn, daar kon hij zijn gezin geen plezier mee doen. Maar al snel zag hij dat er onder die borden iets verstopt lag. Hij sprong atletisch op de picknicktafel om  het van dichtbij te kunnen bekijken en te besnuffelen. Zijn neus had maar enkele tellen nodig om worstjes (yes!) te herkennen maar ook half gebakken paprika en ui, koude tomaatjes met basilicum en een aardappel in de schil. Hier zullen ze blij mee zijn, wist hij, dat is zeker genoeg voor de hele familie. Hij bracht zijn staart in stelling en duwde met één slag het hele zootje op de grond. Een hels kabaal was het, zeker omdat er ook nog bestek op de borden lag. Hij zag meteen het plastieken bakje met de etensresten liggen.
‘Papa, papa, mogen wij nu komen, het ruikt zo lekker!’ riepen zijn drie kinderen in koor.
‘Ja, kom nu maar!’
De hele familie kwam voorzichtig uit de aanpalende boom en begon aan de lekkere maaltijd. Tot er plots een fel licht in hun ogen scheen vanuit de tent van de toeristen. Die waren zeker wakker geworden van dat kabaal.
‘Rustig blijven zitten, jongens. Als we niet bewegen dan zien ze ons niet.’
Even later ging het licht uit en konden ze verder smullen. Maar het smaakte zo goed dat de twee kleinste wasbeertjes te enthousiast werden. In een gevecht om het laatste stukje aardappel in de schil stootten ze de wasbak van de toeristen om. Alle potten en pannen vielen kletterend op de grond. Opnieuw ging er licht aan in de tent en niet veel later stapte een toerist, enkel gehuld in onderbroek en zaklamp en met duidelijke wallen onder zijn ogen, hun richting uit.
‘We blazen de aftocht! Kom, vrouw en kinderen, we zijn weg, het is goed geweest.’
Langzaam maar zeker zette de familie wasbeer zich in een rij van groot naar klein en nadat papa wasbeer het startsignaal had gegeven, schuifelden ze het struikgewas in, als een fanfare die een geslaagd feest afsloot. De kleinste wasbeer draaide zich nog één keer om en zag de bijna naakte toerist die opnieuw de tent inkroop. Het gegniffel van zijn liefje hoorden ze niet meer.  

het vuur waarop de worstjes gebakken werden: 



de bewuste picknicktafel met sporen van de wasbeerpoten:


het troostende zicht de volgende dag in Yosemite National Park:


muziek: Rocky Raccoon (wasbeer) van The Beatles: 




35, Los Angeles, I Love LA (1983)

Dag allemaal, wij zijn terug in Antwerpen. Mooie vakanties duren helaas niet lang. Snel volgen hier foto's en verhalen over 3.000 rijmijlen, drie nationale parken, vier grootsteden, gokwinsten, freeways, hamburgers, wasberen en spinnen. Maar, jetlag of niet, ik moet eerst iets van mij af schrijven.

Dankzij onze iPad en fantastisch veel gratis wifi in Amerika konden wij ons regelmatig te goed doen aan nieuws uit ons klein landje. De prestaties van de Rode Duivels, de nakende verkiezingen (in Amerika en bij ons) en de zogenaamde 'rellen' in Borgerhout natuurlijk. Als je enkel zou afgaan op de titels van de website-artikels van onze kranten dan vrees je eerst het ergste. Maar als je het artikel leest en via Facebook reacties van Borgerhoutse vrienden hoort, dan denk je: was het dat maar? Enkele heethoofden die in één straat amok maken? Geen gewonden, geen noemenswaardige schade? De politie die haar werk doet en de relschoppers oppakt? Nogmaals, is het dat maar? Dat de rest van Borgerhout die dag aan een geweldig volksfeest bezig was, dat wordt natuurlijk niet vermeld door onze media. En dan de reacties van onze politici en die van Bart De Wever in het bijzonder. Mijn Antwerpen-minnend hart kreeg een steek toen ik las dat 'het stad niet langer van iedereen kan zijn'. Ik heb er zelfs van wakker gelegen daar in Amerika. Meent hij dat nu? Waarom neemt hij niet wat tijd vooraleer te reageren? Laat het bezinken en zet het in perspectief. De beste analyse komt immers altijd achteraf, zie het geweldige stukje dat Bernard Dewulf schreef en dat vandaag in De Standaard Magazine staat.

Of neem afstand, dat helpt ook. Wij zaten in Los Angeles toen we het nieuws lazen. Zullen we anders daar eens vragen wat rellen zijn? Of in Parijs? Of nog dichter bij huis, in Molenbeek?  Het is een cliché maar wij hebben het in Antwerpen zo slecht nog niet. Wij hebben het zelfs heel goed. Wie de volgende burgemeester wordt van onze fantastische stad, dat zal de Antwerpse bevolking beslissen op 14 oktober. Maar dat het stad van iedereen is, daar kan niet voor gekozen worden. Dat is gewoon zo.



Zicht op Los Angeles vanuit Griffith Park. I love LA!






35, Naar Amerika, For America (1986)

Woensdag zijn we weg. Naar Amerika. Daar gaan we cool wezen in San Francisco, beren en het Hantavirus vermijden in Yosemite, slapen aan de oever van June Lake, vogels beloeren aan Mono Lake, zweten in Death Valley, het allemaal eens goed bekijken in Las Vegas, hiken in Zion, doen alsof we alleen zijn op de rand van Grand Canyon, paardrijden (zij) en mountainbiken (ik) in Sedona, de groepsfoto van U2's gelijknamige album gaan nadoen in Joshua Tree, cruisen over Rodeo Drive in Beverly Hills, dat ene liedje van The Thrills zingen in Big Sur en van dat alles afkicken in een hotel aan de luchthaven van San Francisco.

Daar hebben we natuurlijk fotografische bewijzen van nodig. Voor het nageslacht en voor de thuisblijvers. Daarom hebben we ons dit aangeschaft:


Een Fujifilm X10. Goed spul volgens de kenners. Nu moeten we er nog mee leren werken. Hierbij alvast wat testresultaten (copyright: het liefje).




35, Antwerpen, I See A Darkness (2012)

Verjaardag nummer twee voor deze blog. Hiep hiep enzo.

Vieren doen we met één van de mooiste, triestige liedjes die ik ken, hier herwerkt tot een vrolijke meestamper. Ik weet het, dat klinkt volledig fout. En dat zou het ook zijn, ware het niet dat de grootmeester himself, Bonnie Prince Billy, verantwoordelijk is voor de cover van zijn eigen prachtnummer.

De oorspronkelijke versie staat op het album met dezelfde naam en die staat in deze mooie People's List van Pitchfork op nr. 109. Check zeker de rest van de lijst, al is het maar voor de coole lay-out.

Kijk en luister mee:


35, Deurne, Under Pressure (1992)

De Afghan Whigs in Luxemburg, dat was mijn concert van het jaar, dat zal niet meer veranderen. De nummer twee in de stand staat sinds gisteren ook vast: Major Tom in het Rivierenhof. Dezelfde mannen als de Talking Heads tribute band Byrning Down The House zingen en spelen nu Bowie liedjes. En hoe.

Het Openlucht Theater in het Rivierenhof is natuurlijk een droomlocatie voor elke band. Het weer zat ook mee en zorgde voor een vol huis. Luidkeels meezingen, kippenvel, bewegende heupen en gewoon luisteren: het was een fantastisch concert. Tel daarbij de kostuums, de levensechte David Bowie die daar leek te zingen en dansen en het enthousiasme van de achtergrondzangeresjes en je komt uit bij een TOPconcert.

Ooit zette ik Under Pressure, het duet van David Bowie en Queen, al op deze blog. Bijna twee jaar geleden is dat al. Hier is het nog eens, in de versie van Annie Lennox en Bowie op het tribute concert voor Freddie Mercury twintig jaar geleden. Dat is echt zo'n goed nummer, ik kan er niet van over. Ik pinkte gisteren bijna een traantje weg toen Tom Hannes en Charlotte Vandermeersch het samen zongen. Bijna.



35, Antwerpen, The Whole Of The Moon (1986)


Op Twitter verscheen dit weekend:


Altijd fijn als favoriete bands en artiesten fan van mekaar blijken te zijn, in dit geval The Waterboys en Zita Swoon. Ik heb trouwens de fantastische soloplaten van Mike Scott leren kennen dankzij een interview van Stef Kamil Carlens in Humo. Zie ook: de fijne geïmproviseerde samenwerking tussen Ed Harcourt en Tom Barman. Goed voor mijn chauvinistisch hart dat het om Belgische bands gaat die erkenning krijgen van anderen. Want dat België-minnend hart wordt niet verwend deze Olympische Spelen.

The Waterboys hebben onlangs een exclusieve cd op de markt gebracht, gehandtekend door zanger Mike Scott en beperkt in oplage. De titel is 'Cloud of Sound'.



Heeft dat nu niet heel veel weg van de naam van mijn blog? Mmm ...




35, Antwerpen, Californication (1999)



Na ik het bericht hoorde dat de iPhone 3s met pensioen gestuurd wordt en mijn eigen exemplaar, na nog maar eens een val, weer barsten in het scherm vertoont en per dag gevoelig trager wordt, ben ik weer in de fase beland van ‘heb ik eigenlijk feitelijk wel een iPhone nodig?’ en 'volstaat een simpel Nokia'tje niet?'


Het is natuurlijk handig zo een iPhone, vooral voor al die synchroniserende dingen zodat ik dezelfde agenda, muziek en foto's heb op telefoon, computer (thuis én werk) en iPod. Ja, er staan ook apps op mijn iPhone die ik nooit gebruik en die dus ook niet echt nodig zijn. Maar er zijn ook apps die ik niet meer zou kunnen missen:

1. WW Capitals (game): ik ben dan wel een zelfverklaarde hoofdsteden-kenner maar dat talent moet onderhouden worden en dit spelletje is daar perfect voor. Ideaal om enkele lege minuten te vullen.
2. Dropbox (bestanden delen): concreet voorbeeld: ik bedenk 's middags op het werk een gerechtje om 's avonds te eten (en bedenken is in dit geval op de site van Dagelijkse Kost kijken), ik zwier het recept in mijn dropbox, in de winkel zie ik op dropbox-app welke ingrediënten ik moet kopen en 's avonds in de keuken haal ik de iPad erbij om te zien hoe ik die lekkere spaghetti juist moet klaarmaken. 
3. Camera Plus/Instagram/Diptic/Snapseed: er bestaan honderden foto-apps, zelfs de grootste kluns kan nu in een handomdraai prachtige foto's maken. Iedereen fotograaf!
4. En mijn nieuwste aanwinst: Songpop! Een spelletje waarbij je om ter snelst moet raden welk liedje er gespeeld wordt. Je kan tegen vrienden en onbekenden spelen. Echt leuk en dit zijn woorden van iemand die anders nooit spelletjes speelt. Nooit. 

En naar het schijnt kan je ook telefoneren met een iPhone. Mmm, ik denk dat ik toch maar wat eurootjes ga beginnen opzij leggen. Dan maar hopen dat de mijne het begeeft op het moment dat de iPhone 5 verschijnt. Dat zou een mooi toeval zijn. 

Dit liedje zat in mijn Songpop wedstrijd tegen Raf D. (glansrijk door mij gewonnen met 16771 tegen 4280). Doet me wegdromen van onze reis naar Californië die er in september aankomt. Ah ja, daar heb ik ook nog geld voor nodig. Die consumptiemaatschappij toch! 




35, Op Radio 2, La Complainte Pour Sainte Catherine (1975)


Ik luister niet graag naar Roos Van Acker op de radio. Toch niet als ze presenteert. Zingen daarentegen, dat mag ze van mij volop doen. Studio Brussel mag trouwens dringend nog eens een hitje van Eden (Morning Bear of My Boat bijvoorbeeld) door de ether jagen. Ik zag die groep ooit live in Bouckenborgh in Merksem en zal de wiegende heupen van de blondine aan één van de twee zangmicrofoons nooit vergeten. Later zou die blondine bekend worden als Roos Van Acker.

Het is niet natuurlijk niet evident om in de voetsporen van Tomas De Soete te treden. Maar toch heb ik het gevoel dat de talenten van Roos elders liggen. Om die reden luisteren wij al een hele vakantie niet naar Studio Brussel ’s morgens maar naar Radio 2. Af en toe ergeren we ons daar ook hoor, zeker als de luisteraars de muziek mogen kiezen. Want om de een of andere reden antwoordt iedereen hetzelfde op de vragen:

beste song aller tijden: Summer Of ’69 van Bryan Adams
beste plaat voor op de dansvloer: You’re The First, The Last, My Everything van Barry White
ontroerendste plaat: De Roos van Ann Christy

Is er dan geen redactie bij Radio 2 die de keuzes wat kan sturen? Stiekem heb ik al een tijdje zin om eens een licht afwijkende keuze door te sturen:

beste song aller tijden: Satan Is In My Ass van Evil Superstars
beste plaat voor op de dansvloer: Territorial Pissings van Nirvana
ontroerendste plaat: To Eve The Art van Cradle Of Filth

En dan maar hopen dat de slapende redactie ook die ochtend niet wakker is en die nummers zonder nadenken uitzendt.

Voor de rest niets dan lof voor Radio 2. Ik heb zelfs bijna, heel impulsief, de Radio 2 Topcollectie Franse Klassiekers gekocht op iTunes. 100 nummers voor 12,99 euro. Daar kan je toch niet voor sukkelen?  Ik zou het echt moeten doen, alleen al voor dat ene nummer dat op de compilatie staat: ‘Complainte Pour Sainte-Catherine’ van de zussen Kate & Anna Mc Garrigle. Ik zag ooit op tv de leden van ‘De Bende Van Wim’ dit nummer brengen met een koor, ergens in een kerk in Frankrijk. Tranen in mijn ogen. Onvindbaar op YouTube maar wel voor eeuwig gekerfd in mijn ziel.

Nog een weetje om mee af te sluiten: Kate Mc Garrigle heeft met Loudon Wainwright (ja, dé Loudon) twee kinderen gemaakt: Rufus en Martha (ja, dé Rufus en dé Martha!). Wat een familie!

Net zoals Radio 2!  Altijd dicht bij jou!


Picture by Mark Seliger