Elke Dag Koers!



(of de stem die ik in mijn hoofd hoor wanneer ik samen met mijn liefje naar het werk fiets)
Daar komen ze in beeld, dames en heren, de twee leiders in koers: De Craene en Daems. Ze zijn al een tijdje samen onderweg en het lijkt erop dat zij voor de overwinning gaan strijden, hun voorsprong is geruststellend groot. Ze rijden hier achter elkaar, dat is ook het veiligst gezien het drukke verkeer in de Viséstraat en de Oranjestraat. Nu even opletten want er volgt een moeilijke bocht naar links met meteen daarna een korte kasseistrook voor het huis van Panamarenko. Het schijnt dat onze televisie-helikopter zou kunnen landen op het dak. Inderdaad daar is een helikopterplatform gebouwd. Dat zijn mooie beelden.
Rood licht
Maar terug naar de koers want de koplopers zijn al in de Oude Steenweg. Het tempo blijft hoog, hopelijk hebben ze nog energie genoeg om de altijd winderige strook langs het Sint-Jansplein te trotseren. Dat lukt, nu komen ze aan de Leien, hier kunnen ze even op adem komen aan het rode licht. Ze beginnen naar elkaar te kijken, logisch natuurlijk want het is niet ver meer tot aan de aankomst.
Groen! Een snelle start is nodig zodat ze ook bij het volgende licht door het groen kunnen rijden. Ze rijden op de Paardenmarkt en maken zich klaar voor het moeilijkste stuk van het parcours: de kasseien van de Falconrui. Het zou mij niets verbazen mocht hier de beslissing vallen.
Wordt het een sprint?
Een bocht naar rechts en meteen linksaf en hier komen ze. Daems gaat op kop en gaat er vol voor, er valt een klein gat maar De Craene bijt zich vast en lost niet. In de Huikstraat komt ze terug aansluiten. Gaan we naar een sprint?
De laatste honderden meters, dames en heren, we naderen de ontknoping. Het tempo stokt, ze kijken naar elkaar. Daems gaat op kop de Zirkstraat in, nog één bocht naar links en we zitten in de laatste rechte lijn. In het zicht van de vaste camera gaat Daems nu vol door op het vals plat van de Hofstraat. Wat een kracht gaat daarvan uit! Maar De Craene plooit niet, nee nee, het is nog niet gedaan. 
Daems voelt zich zegezeker en kijkt rechts achterom. Maar wat hij niet ziet is dat De Craene langs links demarreert, op de grote plaat. Kan Daems nog reageren? Ik denk het niet, hij moet eerst schakelen en dat duurt zo lang.
De laatste meters
De laatste meters gaan bergaf de Wisselstraat in. Daems probeert nog maar De Craene gaat dit niet meer afgeven. Zij komt als eerste over de streep. Ja ja, dames en heren, kijk eens naar de blijdschap op haar gezicht. Mooi om zien. Daems volgt enkele seconden later en klopt ontgoocheld op zijn stuur.
‘Morgen is er een nieuwe kans, Michel’, vertelt Daems achteraf aan onze commentator. ‘Nu ga ik me niet meer laten ringeloren. Maar als je ons nu wil excuseren, het is bijna 9 uur, we moeten beginnen werken.’
Bedankt om te kijken, dames en heren, en graag tot een volgende keer! 

36, Antwerpen, Baby (2012)


Ik schreef het hier al. Een van dé concerten van het jaar was voor mij de David Bowie tribute van Major Tom in het Rivierenhof deze zomer. Of dat aan de kwaliteit van de tributegroep lag of aan het onwaarschijnlijke oeuvre van David Bowie, dat laat ik het midden. Waarschijnlijk een combinatie van de twee, want Major Tom eerde ook al eens Talking Heads met een tribute (Byrning Down The House) en dat was ook kei-goed.

Nu het al zo lang zo stil is rond David Bowie (komt die zijn New Yorkse appartement nog uit eigenlijk?) moeten we misschien eens beginnen denken aan een opvolger. Ik weet het, velen voelen zich geroepen en weinigen zijn uitverkoren. Maar wie voor mij toch in aanmerking komt is Ariel Rosenberg alias Ariel Pink en zijn Haunted Graffiti. Hij kan op zijn minst al evenveel gedaantes aannemen als Bowie en hoe hij schaamteloos maar wel deskundig het beste uit de popmuziek van de jaren ’70 en ’80 in zijn muziek steekt, dat heeft ook wel veel weg van onze held met twee verschillende ogen.



En toch is Ariel Pink geen doorslagje van Bowie. Hij maakt coherente platen, met heel eigen weerhaakjes. Recensenten die zijn laatste plaat ‘Mature Themes’ bespreken hebben het over allerlei invloeden (The Byrds, Frank Zappa, Captain Beefheart, Elvis Costello, Ween, …) waaronder ook psychedelische rock. Nu, als ik het woord psychedelisch en rock in één zin hoor dan krijg ik meestal spontaan jeuk over het ganse lijf (excuses Neil Young, maar de titel van uw nieuwe plaat ‘Psychedelic Pill’ is voor mij een hele hoge drempel). Maar Ariel Pink die is dus best te pruimen (wat zeg ik, fantastisch te pruimen) met topsongs als Round and Round, Baby en Only In My Dreams. En als hij zo gevarieerde, mysterieuze, grappige en sterke platen blijft maken dan wordt hij misschien, heel misschien, wel de nieuwe David Bowie.

Of overdrijf ik nu?  Check het zelf volgende maandag in Trix!


36, Lopen in Spoor Noord op Antwerpse muziek (2012)

Welkom bij deel twee van mijn blogpost over lopen in Spoor Noord. Wie deel één wil lezen die klikt eerst door naar de website van De Nieuwe Antwerpenaar.

Kijk maar hoe mooi lopen in Spoor Noord kan zijn:




En de waarom van de muziek:

T.M.L - Flying Horseman
Rustig beginnen is half gewonnen. 

Always On The Run - Admiral Freebee
Spreekt voor zich. Op gang komen met de admiraal.


Champagne - Millionaire
Het tempo stijgt met een geweldig energiek nummer van Millionaire. 

Soft Foot Shuffle - Magnus
Hef de knieën op dit fijn Antwerps dansplaatje.

There Will Be No Next Time - The Kids
Lopen alsof het de laatste keer was.


Hot Hotter Hottest - Zita Swoon
En we krijgen het warm. Heel warm. 


Shewolf - Intergalactic Lovers
Doe alsof Lara van Intergalactic Lovers 100 meter voor u loopt en probeer haar in te halen.

Beegee - Dead Man Ray
Eén simpele riff. Meer heeft Dead Man Ray niet nodig om u in de pas te houden.

Penetrator - Kiss My Jazz
Blijven swingen.

Cargo - Mintzkov
Als u nu net de Cargo passeert dan is dit toch een geweldig symbolisch nummer, niet?

Beyond Repair - The Sore Losers
Loop die benen kapot tot ze beyond repair zijn. 


My Crucified Jesus - Ferre Grignard
Laat u moed inspreken door deze legendarische Antwerpse blueszanger.


What Does It Mean? - Bed Rugs
Als u de zin van het lopen begint in twijfel te trekken, niet doen! Blijven gaan, hop hop!


Feverjam - Ashbury Faith
Een adrenalinestoot van jewelste. U zal het ondertussen wel nodig hebben.

Fell Off The Floor Man - dEUS
De laatste loodjes. Laat die tempowisselingen van dit nummer u inspireren om vol te houden.




Black Hole - Blackie And The Oohoos
Proficiat, u hebt het gehaald! Uitlopen met dit rustig nieuw liedje. 


35, Borgerhout, There's A Riot Going On (2012)


Dankzij een gouden tip begaf ik mij afgelopen donderdag tussen de regenbuien door niet naar CC Deurne voor de voorstelling 'Ontembare Stad' van het Martha!Tentatief maar naar Trix voor het concert van Monophonics uit San Francisco, Californië. Deze zeskoppige groep speelde daar boven in de Trix Bar. Ik was daar, shame on me, nog nooit geweest. Maar ik kom nog terug. De sfeer van een rokerig, intiem café (zonder de rook dan.) De perfecte omgeving voor een optreden van een groep die ervoor gaat. 



En gaan, dat deden ze, de Monophonics. Van bij de eerste noot was de hele zaal mee met de brullende stem van de zanger die ook de keyboards geselde, de krachtige uithalen van de blazers (trompet en sax) en de solerende gitarist. Moderne soul, om het met een lelijke term te benoemen. Ze kennen hun klassiekers want na een kleine pauze speelden ze de rest van de avond vol met eigenzinnige covers van Aretha Franklin, Al Greene en Syl Johnson. Topconcert van een band waar ik nog nooit van gehoord had. Altijd fijn.

In de grote zaal speelde tegelijkertijd Ultravox. Ja, die van Vienna (brul mee: this means nothing to me!). Ik ben blij dat ik boven stond. Zo blij dat ik ondertussen de laatste plaat van Monophonics heb gekocht. Zoals zo vaak klinkt de plaat wat braver en minder vuil maar op een regenachtige zaterdagmiddag ken ik veel slechtere dingen om op te leggen. 

Oh ja, grappig: tijdens mijn online zoektocht naar info over de band kwam ik dit tegen. De ideale setlist voor een optreden. Scroll zeker naar beneden voor de clou en voor de video van "There's A Riot Going On". 














35, Antwerpen, I See A Darkness (2012)

Verjaardag nummer twee voor deze blog. Hiep hiep enzo.

Vieren doen we met één van de mooiste, triestige liedjes die ik ken, hier herwerkt tot een vrolijke meestamper. Ik weet het, dat klinkt volledig fout. En dat zou het ook zijn, ware het niet dat de grootmeester himself, Bonnie Prince Billy, verantwoordelijk is voor de cover van zijn eigen prachtnummer.

De oorspronkelijke versie staat op het album met dezelfde naam en die staat in deze mooie People's List van Pitchfork op nr. 109. Check zeker de rest van de lijst, al is het maar voor de coole lay-out.

Kijk en luister mee:


Al heel mijn leven, Introvert, Science of Silence (2002)

Waarschuwing: dit wordt een openhartig stukje tekst.

Ik zie het nog staan op talloze rapporten: Igor is een hele goede leerling met prima punten maar hij is te stil. Te introvert. Hij zou wat meer moeten loskomen en zijn mond open trekken. En dan zat ik, ondanks ‘een goed rapport’ toch met een slecht gevoel. Want ikzelf voelde dat ‘stil-zijn’ niet als slecht aan, maar vele anderen blijkbaar wel.

Waarom en wanneer is introvert een soort scheldwoord geworden, een teken van zwakte? Daar bestaan allicht heel veel studies over. Maar mij lijkt het simpel: er zijn extraverte en introverte mensen en er zitten er veel tussen de twee. Ze neigen, naargelang de situatie, naar het ene of het andere.

Een interview in de Humo van vorige week met Susan Cain deed me hierover weer volop nadenken. Zij schreef een boek met de titel ‘Stil. De kracht van introvert zijn in een wereld die niet ophoudt met kletsen.’ Het is de eerste keer dat ik zoveel onderlijnd en in fluo aangeduid heb in een Humo-interview. Bij de volgende quotes deden mijn wenkbrauwen vreugdedansjes van herkenning (voor alle duidelijkheid, hier is Susan Cain aan het woord):

- introverte mensen brengen graag tijd in hun eentje door
- de luidruchtigheid van een groep put ze uit en belemmert hun creativiteit
- (in de cafetaria van de school): ik had veel liever alleen aan een tafeltje gezeten, met een krant ofzo, maar dat kon niet
- (al schrijvend in een café): het gevoel dat ik mensen rond me heb en dat ik tegelijk in mijn eigen space kan zitten: heerlijk
- (op het werk) veel introverten hebben een heel sterk plichtsbesef, maar loyauteit kan leiden tot een onnodig schuldgevoel

En dat gaat zo maar door. Man, dat was leuk om lezen. Ook Wikipedia heeft er iets over te zeggen:

- introvert zijn wil niet zeggen: verlegen of asociaal, het wil wel zeggen dat de energie niet naar buiten is gericht maar op de eigen gedachten en gevoelens
- het zijn vaak rustige types (check), weloverwogen (check), beschouwelijk (check) en zijn liever alleen dan in een groep

Dat laatste klopt niet helemaal voor mij. Ooit zei Herman De Coninck: ‘Ik werk het best als ik alleen op mijn zolderkamer zit te schrijven terwijl de rest van het huis vol zit met medebewoners.’ En daar kan ik mij wel in vinden. Op café kan ik heel hard genieten van mijn vrienden die druk en enthousiast doen, zonder dat ik mij verplicht voel om mee te doen. In het beste geval voel ik mij dan een toeschouwer van de België-Nederland van enkele dagen geleden. Een eenzaat die graag in gezelschap is, zoiets. En zeker in het gezelschap van mijn geweldig lief.

Ik kan mij ook sociaal en energiek opstellen (en ik doe dat ook, bijvoorbeeld in werksituaties) maar dat kost mij gewoon meer moeite en energie dan een extravert persoon. Een beetje begrijpelijk allemaal? 

Nog twee leuke passages uit het interview:

- als je van woorden houdt dan is schrijven de ideale bezigheid voor een introvert persoon (yes!)
- jezelf even terugtrekken op het toilet, dat laadt je op, ik denk dat er geen introvert ter wereld is die het niet doet (yes!)

Al ga ik ook gewoon naar het toilet om mijn behoefte te doen, hoor. 

Conclusie: introvert betekent niet asociaal, introvert betekent niet verlegen, introvert is geen slechtere eigenschap dan extravert. Moge alle rapport-schrijvende leraren het meenemen naar het nakende nieuwe schooljaar!





35, Met mijn neus in de boeken, Henrietta (2012)


Op een niet-homo-erotische manier hou ik zoveel van Paul Auster, mijn held. Aangezien het liefje Tom (Boonen! Barman! Waits! Poes!) niet ziet zitten als voornaam voor onze verre toekomstige zoon, kan ik misschien Paul als volgende suggestie op de tafel werpen? Pol, Polle, Paultje, dat bekt lekker weg en als hij ooit van geslacht wil veranderen dan maken we er Paula van. Of als het een meisje is, dan ook.

Maar Paul Auster dus. Mijn favoriete schrijver is niet alleen auteur van geweldige boeken, hij spuit ook fantastische quotes in het rond:

“Stories only happen to those who are able to tell them.”



“Reading was my escape and my comfort, my consolation, my stimulant of choice: reading for the pure pleasure of it, for the beautiful stillness that surrounds you when you hear an author's words reverberating in your head.”

“It often happens that things are other than what they seem, and you can get yourself into trouble by jumping to conclusions.”

En zijn meest recente, te lezen in de nieuwe editie van Passionate Magazine:

Verdwalen in een stad is in contact komen met jezelf (zie ook hier: http://ow.ly/i/Kdx6)

In het interview stelt hij dat niets zo goed is om inspiratie op te doen als wandelen in de stad. Daar kan ik mij alleen maar bij aansluiten. Al is een wandeling door Antwerpen natuurlijk niet te vergelijken met een tocht door Manhattan en Brooklyn, waar Auster woont. Heel grappig: net als ondergetekende heeft ook Auster geen oriëntatievermogen. Dat is in New York minder een probleem met al die streets en avenues die een raster vormen en waar je op elke hoek kan zien waar je bent en hoe je moet lopen. Antwerpen daarentegen … Lang geleden, toen ik de grote, boze stad nog niet goed kende, heb ik eens twee uur gedaan van een wandeltocht van de Groenplaats naar de Waalse kaai waar ik verwacht werd op een feestje in de legendarische feestzaal Paradox. In die twee uur ben ik de grens met Berchem overgestoken en heb ik een bus opnieuw richting centrum genomen. Hoe ik dat klaargespeeld heb, weet ik nog altijd niet. Voor alle duidelijkheid: tijdens die wandeltocht was ik volledig nuchter. Erna iets minder.

Trouwens, Passionate Magazine lijkt me wel een leuk literair blad. Ik lees dat je kortverhalen kan insturen. Misschien moet ik dat eens proberen? Ja, of nee? Of ja, of nee?

Ook uit Brooklyn: Yeasayer! Dit is hun nieuwe single. Zaterdag staan ze op het Cactusfestival in Brugge en wij ook. Volledig niet-zwanger trouwens, mocht u enige gedachten in die richting hebben.






35, Antwerpen, Quatre Mains (2012)

Da meen dje ni! Ineens, all of the f*ckin' sudden, een nieuwe dEUSplaat in de iTuneswinkel? WTF? OMG! En nog van die drieletterwoorden die verrassing, blijdschap en opwinding samenballen in een korte maar krachtige uitroep! Check www.deus.be voor alle details over Following Sea en de nieuwe single Quatre Mains. Ik vind het plots niet meer spijtig dat die Sigur Ros tickets voor het Rivierenhof niet haalbaar zijn :-)

Ik wou dat ik even meester was van de tijd zodat ik kon forwarden naar vanavond. Want dan lig ik op de grond van mijn appartement met de hoofdtelefoon op mijn hoofd te genieten van die eerste luisterbeurt. 

(en van de kat die waarschijnlijk dicht bij mij zal willen liggen nu het liefje weg is - die zit in Barcelona op het Primavera festival, ook niet slecht anders) 




35, Luxemburg, See and don't see (2012)



En dan bevinden het liefje & ik & The Afghan Whigs ons in 'Den Atelier', de mooiste concertzaal van Luxemburg City. Nu al het concert van het jaar. Het uitkijken is vanaf nu nog aangenamer want The Whigs hebben een nieuw nummer opgenomen. 'See and don't see', een cover van Marie 'Queenie' Lyons, is gratis te downloaden op hun site. Als er nu ook nog een volledig nieuw album zit aan te komen dan kan het feest helemaal niet meer op. Maar ook alleen met oude nummers zal het een fantastisch concert worden daar in Luxemburg, dat weet mijn muziekminnend hart nu al.